Zrozumieć Adamca

Kazimierz Adamiec malował wyłącznie z pamięci. Nie ma w jego obrazach szkicu z natury ani fotografii — jest za to świat przefiltrowany przez wyobraźnię: równiejszy, czystszy i pogodniejszy od rzeczywistego.

Słownik motywów

Jego tematy układają się w spójny słownik: rodzinne spotkania w różowych i ochrowych wnętrzach, pikniki nad wodą, kuligi, konne przejażdżki i wyścigi z nieodłącznymi dalmatyńczykami, martwe natury z kwiatami, portrety dziewcząt i górali, Madonny o wielkich błękitnych oczach.

Krytycy włoscy, którzy zetknęli się z jego malarstwem w latach 70., pisali o liryzmie i harmonii tonalnej: o gładkich trawnikach, równiutko rosnących świerkach, jeziorach z maleńkimi wyspami i śniegu jak z baśni. W istocie: śnieg u Adamca nie brudzi, konie nie męczą się w galopie, a popołudnie trwa tyle, ile trzeba.

Dziecięca perspektywa, dorosła dyscyplina

Perspektywa bywa dziecięca — plany piętrzą się jeden nad drugim, a horyzont wędruje wysoko — ale rygor kompozycji jest żelazny. Deseń tkaniny, listki drzew, szprychy koła: wszystko policzone, wszystko na miejscu. To właśnie ta łagodna skrupulatność sprawia, że przed jego obrazami zwalnia się kroku.